19-10-2008 - noord-zuidlijn Amsterdam

Als filosofe heb ik met veel interesse de discussie gevolgd tussen Herman Phillipse en Job Cohen bij Buitenhof op 19 oktober 2008.

Herman Phillipse is hoogeleraar in de filosofie in Utrecht; van o.a. hem heb ik Kant (=filosoof vd Verlichting in 17e en 18e eeuw --> dat is basis van hoe we nu denken) geleerd. Eigenlijk is Phillipse een verlichtings-fundamentalist, iets waar ik dan weer geen voorstander van ben maar dat terzijde.
Gaat over Noord-Zuid-lijn en Phillipse brengt gewoon een aantal redelijke principes naar voren aan Cohen, onze burgermeester; persoonlijk heb ik Cohen altijd een weinig inspirerende of uitdagende politicus gevonden en het is wel een teken des tijds dat de zo’n slappe figuur alsmaar gelauwerd wordt om iets dat gewoon elke Nederlander van 'culture' al kan, namelijk een soort van gematigde tolerante 'laten we het gezellig houden'/boel bijelkaar houden opstelling, lekker doorpolderen en niemand voor het hoofd stoten. Waardevol aspect maar als je met enkel die inzet daadwerkelijk iets gaat ondernemen of te maken krijgt met een echt probleem dan ontstaat er een onvermogen om met tegenargumenten om te gaan en dan zit Cohen gelijk te chagrijnen als een klein kind. Phillips stelt enkel voor het hele project nog eens te bezien en opnieuw af te wegen en verwijt Cohen terecht dat niet duidelijk is, voor burger en wetgever wat aanvaarde risico's zijn. Cohen kan hier ook geen antwoord op geven wat doet vermoeden dat hij hier niet lang over nagedacht heeft. Cohen hekelt de 'als...dan' vraag als zijnde onzinnig, terwijl het heel rationeel is om voor jezelf dat soort vragen van te voren te beantwoorden voordat je zo'n groot en duur project begint.

Dit zijn dan de perikelen in Amsterdam, die stad op palen, wat men even schijnt te zijn vergeten ... Maar goed, waar het me hier vooral om gaat is filosofisch denken als noodzaak voor de samenleving te onderstrepen. Phillipse is een filosoof en verre van abstract en/of onbegrijpelijk, maar eerder rationeel en direct; hij brengt de situatie tot zijn kern, herhaaldelijk. Filosofen zijn een aanwinst in de anders in jij-bakken en vage belangenverstrengelende discussies die we veelal moeten aanhoren. In de filosofie neemt men meer tijd om na te denken en correct te onderbouwen en dan wordt haar verweten dat ze niet pragmatisch is, terwijl de stelling van Phillipse glashelder is en vraagt om een duidelijkere lijn van de overheid die nodig is om draagvlak en vertrouwen te creëren bij een bezorgde en boze bevolking die de stad onder haar voeten ziet wegzakken en eigenlijk wel eens wil weten waarom al die goede alternatieven door dit mega(dure)-project zijn vervangen. Maar Cohen geeft geen centimeter toe, behalve dan die van de wegzakkende panden, en volhardt eigenwijs in zijn tunnelvisie. Het kan natuurlijk dat de volgende generatie hem dankbaar is, maar volgens mij is het argument om niet een tweede Venetië te willen woorden een verhulling van de droom een New York, Parijs of London te willen zijn. En dat zijn we niet en dat zullen we nooit worden. Weet je wat ze met de Vijzelgracht zouden moeten doen? Er weer een ouderwetse gracht van maken, dát is Amsterdam. En trek die ringlijn door, leg een lijntje naar Schiphol, vervang die metro's die er uitzien alsof ze zijn vervaardigd in het Oostblok van de jaren vijftig, en breidt het tramnetwerk uit. En tenslotte; pak die taxiwereld aan zodat de taxi een redelijk betaalbaar alternatief wordt. Nou dat is mijn (veel goedkopere) voorstel, waar de stad mee behouden blijft en wat ik begrijp zien veel Amsterdammers het zo, maar daar wordt niet naar geluisterd.